Oko pustyni Richard Schwartz, czyli trzecia część znanego cyklu

0
299

Oko pustyni to trzecia część cyklu Tajemnica Askiru. Jej fabuła łączy się bezpośrednio z poprzednimi tomami i popycha akcję do przodu. To cykl fantasy, który nie zdobył jeszcze ogromnej popularności, ale jest na dobrej drodze, by się nią pochwalić. Czy książka trzyma poziom wcześniejszych? Czy warto po nią sięgać?

Sprzeczne opinie

Oko pustyni zbiera bardzo sprzeczne opinie. Jednym czytelnikom się podobało, a inni twierdzą, że książka jest słaba. Zarzucają jej, że dzieje się w niej mniej niż w poprzednich częściach, a sama książka nie popycha cyklu do przodu. Niemniej, jeśli chcesz być na bieżąco z serią, to koniecznie musisz przeczytać też Oko pustyni. W przeciwnym wypadku będziesz mieć poważny problem, by odnaleźć się w czwartej części cyklu.

Oko pustyni Richard Schwartz

To historia, w której pojawia się wszystko. Mamy tu liczne wątki polityczne i opisy dotyczące stosunków pomiędzy państwami. Mamy intrygi, tajemnice i walki. W końcu mamy poszukiwanie i zawiązywanie przemyślanych sojuszy, jak w dobrej grze RPG. Dzięki temu high fantasy może odpowiadać szerszej publiczności. Warto o tym pamiętać sięgając po następną książkę. Co ważne, Oko pustyni nie zamyka jeszcze cyklu. W Polsce na ten moment dostępne są cztery części, a w języku niemieckim wydano ich aż sześć. Oczywiście pozostałe też zostaną prędzej lub później przetłumaczone na język polski.

Nie tylko dla młodzieży

Przyjęło się uważać, że książki z nurtu fantasy są kierowane do młodzieży. W rzeczywistości to spore uproszczenie. W Oku pustyni znajduje się wiele wątków, które mogą przypaść do gustu starszym odbiorcom. W niektórych z nich mogą się oni nawet bardziej odnaleźć niż młodzież. Właśnie z tego powodu cały cykl Richarda Schwartza nadaje się dla całej rodziny. Każdy jej członek na pewno znajdzie w niej fragment dla siebie.

Wartka akcja

Niewątpliwym plusem tej książki jest wartka akcja. Wydarzenia odbywają się jedne, za drugimi, więc ciężko jest odłożyć książkę na miejsce. Po prostu nie ma na to czasu. Główny bohater jest interesujący. Ma złożony charakter, który nie może się znudzić. Tym samym przyciąga do siebie czytelnika i zmusza go, by śledził jego przygody. Koniec wojny o władzę w kraju przedstawionym w powieści bardzo łatwo jest przewidzieć, a mimo to zwroty akcji, które prowadzą do tego punktu są zaskakujące. Dzięki temu nie męczą odbiorcy, pomimo tego że książka ma 400 stron. Równocześnie na dalszy plan odchodzą ważne postacie drugoplanowe – Janos i Zokora. Można powiedzieć, że jest to pewien minus tego tomu, bo postaci te przyspieszały akcję i nadawały jej tempa. Tym razem fabuła będzie musiała poradzić sobie bez nich.

Podsumowując

Oko pustyni jest napisane tak, że czytelnik czuje potrzebę sięgnięcia po następny tom. To bardzo ważne w przypadku serii, bo dowodzi tego, że formuła jeszcze się nie wyczerpała i wciąż ma potencjał. Z tego właśnie powodu warto przeczytać Tajemnicę Askiru i przekonać się, że długie serie też mogą być ciekawe.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here